داستان زندگیمو تو پست قبلی نوشتم💔سلام امروز تولد 29 سالگی منه ولی من اصلا خوشحال نیستم چون همین روزهای تولدم میفهمم چقدر تنهام میفهمم که برای هیچکس مهم نیستم🖤نه پیام تبریکی نه....هیچکس تولدم رو بهم تبریک نمیگه هیچکس برام یه هدیه نمیخره هیچکس سعی نمیکنه با چیزهای کوچک خوشحالم کنه انگار اصلا وجود ندارم
آره اینم از روز تولد من🖤از بچگی فهمیدم چقدر تنهام وقتی جلوی مدرسه یا تو خیابون بچه ها رو میدیدم با پدر و مادرشون میگشتن یا براشون اسباب بازی یا...میخریدن تا خوشحالشون کنن چقدر حسرت میخوردم همش میگفتم کاش منم یه خانواده داشتم کاش از بچگی به جای آشنا شدن با کتک و تنهایی با چیزهای قشنگ تر آشنا میشدم شاید امروز اینقدر افسرده نبودم شاید امروز زندگی من این نبود شاید امروز تنها آرزوم مرگ نبود😢🖤
خلاصه متنفرم از روزهای تولدم🖤بازم یک سال پیرتر شدم ولی هیچکس باز تولدم رو یادش نیست کاش هیچ وقت به دنیا نمی اومدم💔آرزوی امسالم برای تولدم اینه سال بعد نباشم و اون موقع شاید یادم بیفتن و سر خاکم برام تولد بگیرن فعلا خداحافظ:)
