روزگار صنعت ما به نقطهای بحرانی رسیده است. کارفرما نه تنها باید هزینههای نجومی انشعاب برق — با مبلغی تا ۸ برابر بیشتر از گذشته — را تحمل کند، بلکه برای پوشش شکاف شبکه، مجبور به تأمین برق از ژنراتور یا سیستم خورشیدی است. در این معادلهی پرریسک، همه مشکلات به گردن تولیدکننده میافتد.
اگر وزارت نیرو نمیتواند برق پایدار ارائه دهد، دستکم باید بستههای حمایتی واقعی طراحی کند: شامل وام ارزانقیمت، معافیتهای مالیاتی، و پشتیبانی برای خودتأمینی انرژی. در غیر اینصورت ادامه مسیر برای کارفرما سختتر و سرمایهگذاران از محیط تولید دورتر میشوند.
البته، اندکی نور در انتهای تونل دیده میشود:
• وام کمبهره تا ۱۶۰ میلیون تومان برای پنل خورشیدی
• تسهیلات ساخت نیروگاه تجدیدپذیر تا سقف ۱۰ مگاوات
اما این اقدامات ناقصاند و نیاز به گسترش و عمقبخشی بیشتر دارند.
بدون اقدام فوری و زیرساختی، ادامه مسیر برای کارفرما روزبهروز دشوارتر خواهد شد—و تنها افول تدریجی، کاهش رشد اقتصادی و فرار سرمایه در پیش خواهد بود.
همچنین اگر علاقه داشتید دو محتوا زیر رو هم می تونید مطالعه کنید.
آیا کارگر بدون داشتن قرارداد میتواند از کارفرمای خود شکایت کند؟
اشتباه بزرگ کارفرمایان درباره بیمه تأمین اجتماعی کارگران
