اندکی چای هم آرزوست ..

وقتی از گوشه پنجره به بیرون نگاه میکنم ،

چیزی را در وجودم می‌یابم که هرگز تا حالا پیدایش نکرده بودم ، حسی را لمس میکنم که هرگز او را جایی ندیده بودم ،

حس خشم از روز هایی که گذشت ،

آدم هایی که زندگی ما صرفا برایشان بازیچه منافعی است که خودمان از آنها نه سود بردیم ونه خیری دیدیم .

از غمی که در صورت مردم لانه کرده ،

از هر عکسی با نواری به رنگ سیاهی شب آراسته شده ،

از انتظاری که قرن ها بر ما گذشته ،

اندوهی که در وجودمان رخنه کرده ،

به اندازه تمام روز هایی که ،

یک سرزمین گریستند اما نه در چشم ها ،

در قلب ها .

به اندازه تک تک روز هایی که تحمل کردیم ،

هرچه پیش رویمان گذاشتند ، فتح کردیم ،

هرچه ظلم کردند ، صبر کردیم ،

هرچه خندیدند ، گریستیم .

شکیبایی در این روزگار دشوار است ،

دشوار تر از هرچه تا به امروز تحمل کردیم ،

همه امیدی به رهایی دارند ،

امیدی به اتمام دارند ،

همه میدانیم که درخت پیروزی که سالهاست کاشته شده ،

با خون رشد می‌کند ،

الان درختی بلند به بلندای آسمان داریم ،

پس دیگر وقت رهایی است ،

وقت آن است که تاریخ فصل جدیدش را آغاز کند .

تا شاید پس از گذشت مدت ها ،

نفسی تازه کنیم ،

چایی بنوشیم ،

و با یادی از خاطرات قدیمی خود ،

و از گوشه پنجره به اینده ای متفاوت بنگریم .