وقت خطر کردن است !

ترس ،

همیشه بی ارزش بوده ،

همیشه مانع بوده ،

همیشه دخالت کننده بوده ،

دست ها را بسته در مقابل رویا ها ،

ذهن ها را محدود کرده در مقابل تخیل ها ،

ترس همیشه به عقب کشیده ،

وقتی حرکت نیاز بوده ،

واجب بوده ،

مهم بوده .

پس چه باید کرد ؟

آن کسانی که ترس را مانع می‌نامند ، آیا راه حلی برایش دارند ؟

ذهن ما پوشیده از مشکلات بدون راه حل است ،

دیگر جای مشکلی دیگر نیست .

تنها راه حل نه فکر بیهوده است ،

نه تکرار بی ارزش بار ها نشدن ،

همه از نشدن ها خبر دارند اما کیست آنکه از شدن ها دم میزند ؟

یا باید آنچه میجویی را از دهان شیر به دست آوری ،

بروی ،

خطر کنی ،

به دست می آوری یا دیگر حداقل از حسرت نکردن ها دم نمی‌زنی .

آنکه چیزی برای از دست دادن ندارد ،

دیگر هراس از باختن نداشتن هایش ندارد ،

او اکنون هم تهی است .

آنکه جانی ندارد ، دیگر هراسی از مرگ ندارد ،

او در همان لحظه هم آری از زندگی است .

انتهای همه چیز نشدن است ،

اما همواره برای فردی که چیزی برای از دست دادن ندارد ،

نشدن هم پیروزی است ،

چون هیچ شکستی مثل حسرت ،

دارد و ندارد فردی که چیزی برای از دست دادن ندارد را نمیگیرد .