چرا ادامه میدیم؟

امروز روز آخر انتخاب رشته است و بله دوستان ، I am a mess.... هزار بار از صبح احساس اینو داشتم که وای دارم چه غلطی میکنم... جاتون خالی این قدر کلا این مدت بهم فشار اومد که یه شیشه آب معدنی آبغوره گرفتم... اگر نبود که یحتمل دق میکردم... مسئله این جاست که کلا به نظرم داره روز به روز مودم میاد پایین تر و کلا این جوری بودم که خب کلا پوینت زندگی من چیه؟

یه عده منو مسخره میکنن که وای نورولوژی .... یه عده میگن خاک بر سرت بی پول میمونی ( نسبت به دوستان جراح) و نهایتا خاک تو سرت خلاصه... شانس اولویت اولم که قلب باشه بالای 70 درصد تخمین زده میشه ولی خب دیگه سی درصد هم باید یه چیز دیگه بشه.... واقعا امروز میمردم برام راحت تر بود از تایمی که گذروندم و دارم میگذرونم... این زندگی که دارم رو اصلا نمیخوام... چون میدونم ماجرا همیشه همینه... احساس بدبختی و افسردگی کردن و شادی های زودگذر... این حجم از فرسودگی و ملال... و این حجم از تنها موندن... اگر مامان بابا کنارم نبودن که دیگه معلوم نبود چه بلایی سرم میاد... رفتم امروز کنار مامان دراز کشیدم و همین جور که داشتیم حرف میزدیم آروم آروم اشکام میریخت... این قدر اوضاعم فاکد آپ و بهم ریخته است که واقعا میگم یه تایم هایی فکر میکنم واقعا چرا باید ادامه بدم زندگی رو ؟ اصلا ما آدم ها چرا داریم این کارا رو میکنیم؟ چرا باید وقتی من همه عمرم رو همش گذروندم به رویا پردازی و ... و بعدشم مدام خستگی و فرسودگی و ترس ، دلم بخواد زندگی ادامه پیدا کنه...

این دختر، همینه دیگه که هست... دیگه قراره چه چیز خوب و جدیدی پیش بیاد از این پترن بیاد بیرون؟ بعید میدونم... محکومه به این شرایط... محکومه به همین بودن...

احساس یاس و ناامیدی میکنم و همه چیز خلاصه زهر ماره...

نمیدونم تا 12 شب ، 3 ساعت مونده و خب بعدش ایشاالله بسته شه سایت انتخاب رشته و من برم خبر مرگم به افسردگیم و داغون بودنم برسم...

خسته ام... و