امروز از آن روزهایی است که زیادی بدم ، که مثل سگ در جهنم پشت میزم نشسته ام و منتظرم تا اولین نفری را که پیدا کردم بدرم . حقیقتا متاسف و خجالت زده ام که چنین حقایقی را درباره خودم اشکار میکنم اما عمیقا احساس خشم و وحشیگری وجودم را فرا گرفته است. بهترین و نزدیک ترین گزینه هم همکار مذکر بی فهم و شعوری است که کنار دستم نشسته است و از صبح تا بعدازظهر با بلند ترین صدای ممکن صحبت میکند ، از جایش تکان نمیخورد و خداراشکر عقل کل دو عالم است و عادت دارد ناخن هایش را بجود و خون من را به جوش درآورد . اگر تصمیم بگیرد امروز کمی بیشتر صبرم را بسنجد ، احتمالا لنگه کفشم را به سمت کله پوکش پرتاب خواهم کرد.
در چنین روزهایی علاوه بر اینکه از دیگران متنفرم از خودم هم نفرت پیدا میکنم .
علاجی برای حال بدم نمیبینم ، تنها قرار است که تحمل کنم و امیدوارم باشم که این نیز بگذرد و شاید فردا که چشم هایم را باز کردم کمی بهتر باشم .
و دائم این بیت شعر در سرم تکرار شود
هرچه آید به سرم باز بگویم گذرد ، وای از این عمر که با میگذرد میگذرد
