در مقابلشان، کودکِ عزیزم را زنده به گور می سازم.
تا قدم از گورستان بیرون میگذارند، طفل معصوم را در آغوش می کشم...
کودک چه گناهی کرده؟
که نیاز است این طور آزار بیابد؟چه کار؟!
طفل کوچکم را در بین تکه پارچه های رنگارنگ خیال، پنهان می کنم.
ایرادی ندارد، آنها طاقت دیدن آن همه زیبایی را ندارد!
مهم نیست!
من دیگر به خاطر این چیزی ها طفل را آزار نمیدهم.
کودک چه گناهی کرده؟
کودکان همه پاکِ پاک اند.
اگر آنها تحمل دیدن پاکی را ندارد، ایرادی ندارد.
من طفل را بین چند تکه پارچه ی حقیر بزرگ میکنم!
به او نغمه زدن و پرواز را میاموزم، مانند گنجشکِ مادر.
که جوجه ی ناتوانش را در بین بال هایش پنهان میکند.
و به خاطر او جانش را به خطر میندازد.
من آن طفل را دوست می دارم پس، مانند گنجشکِ مادر در بین پر های ظریفم بزرگش می کنم...
