انسان جایز الخطاست ولی برای خودم نه.چرا باید اشتیاه کنم؟نباید اشتباه کنم.
خیلی خوبه که آدم بتونه اشتباهاتش رو بفهمه و سعی بر اصلاحش کنه.
مثلاً من به دیدن فیلم هایی که جایزه های مختلف گرفتن رفتم و به جز مرد عینکی که بهتر از همه بود اما بازم پایان باز داشت، بقیه از قبیلِ زوتوپیا دوبله،جهان با من برقص و...که یکی دیگش رو یادم نمیاد.
با اینکه میدونم فیلم ایرانی ماهیتش ایرانیه و سلیقه ی من نیست بازم چندین بار این اشتباه رو کردم.هنوزم قراره انجامش بدم و یه فیلم دیگه که خیلی جنجالی بود رو ببینم و شاید راجب اونم بنویسم.
از جمله اشتباهات من،درک نکردن سلیقه ی عام هست.
من لحن و سلیقه ام تلخ و حقیقت گونه است.چیزهای تلخ و حقیقی هم درد دارن و نسبت بهش مقاومت وجود داره.
مردم کشور ما با آمارِ عجیب غریبِ مصرف شکر،میل به شیرینی و لذت دارند. با سابقه ای که از زمانِ مغول ها داشتیم و چاره ای جز با پنبه سر بریدن نبوده مجبور یه استفاده از سبک ادبی آهنگین و کنایه آمیز بودیم.
اما من باز هم همرنگ جماعت فکر کردن رو دوست ندارم.
یادآوری اون دوره از تاریخ و دوره ۱۰۰ساله ی حکومت های دست نشانده مغول ها واقعاً برام سخته.
اما خب باشه.منم پناه میبرم از بنده ی خدا به لفافه و ثقیل حرف زدن،متاسفانه هنوز به اون اندازه انتقاد پذیر نشدیم.
گناه من همینجا میمونه اما خداروشکر کمتر از گناهِ فردی در تاریخ هست که با سن ۱۸سالگی که هنوز تازه حق انتخاب و فردیت پیدا کرده،حکمِ اعدامِ جوان هایی به سن خودش و شاید کمتر رو بده!
الحمدللّه که به درگاه خداوند گناهانم رو اعتراف و به اون آگاهم.
پ ن۱:کسی به من نگفته بیا اظهار پشیمانی کن ولی به گفته استاد رفتار سازمانی مون« انسان در موقعیت عصبانیت و خشم حتی اگه آی کیوش ۲۱۰باشه که در حد نخبگی باشه در موقع خشم به یک سوم کاهش پیدا میکنه،منم ۱۰روزه که خشمگینم و از این قائده مستثنا نیستم.
پ ن۲:اگر با کلامِ نسنجیده و صریحم آزارتون دادم معذرت میخوام ولی دلم به حذف جزعبلاتم راضی نمیشه مگر اینکه ویرگول بخواد.
