زندگی چیز عجیبیه ،این همه حرص و جوش میزنی این همه درد و رنج به خودت وارد میکنی یک آن
یک آن یهو به خودت میای میگی تهش چی؟ شاید همین الان سکته کردم مُردم گ=
الانم اگر نه ، بالاخره که میمیریم اون موقع چی؟
تکلیف این حرص و جوشا ،این همه غصه خوردنا ،این همه رنج فقدان کشیدن و هزار تا چیز دیگه چیه؟
واقعاً از خودم پرسیدم یک لحظه ،تهش چی سیما؟
کاش جواب این سوال رو میدونستم ، وقتی با این حجم خشم و افسردگی و نا امیدی و پوچی یهو به این سوال رسیدم
انگار آب سرد ریختن روم
جلوی خودم ضایع شدم اونم برای هیچی
انگار بهم دارو تزریق کردن
یک لحظه نعشه شدم ،تمام عضلاتم رها کرد ،حال بد توی دلم رفت پوچ شد
هاج و واج شدم انگار ولی در عین حال متمرکز
حال عجیبیه
انگار احساس مسئولیت دارم در قبال حال بدم ،نه اینکه خوبش کنم درکش کنم نه نه
انگار باید آتیش رو هیزوم بریزم
ماها شرطی شدیم انگاری
دقت کردم وقتی دارم تو جابینجا روزمه میفرستم همیشه قیافم مچاله میشه تو دلم میلرزه استرس میگیرم
انگار بیکاری بده ،رد شدن بده ، بی پولی بده و و و
به همه چی یه برچسب خوب و بد زدیم حالمونو باهاش تنظیم میکنیم
اصلاً ما از کجا میدونیم چی برامون خوبه چی بد ؟؟
پس حکمت پشت اتفاق ها چی میشه؟
نکنه میخوایم ادعا کنیم غیب میدونیم؟
نکنه ما خودمون رو خدا میبینیم؟
"هیچ چیز تو زندگی اتفاقی نیست "
هرچیزی به وقتش اتفاق می افته اگه چیزی که تو میخوای نیست شاید وقتش نشده.
