بعضیها اهل بازی دادن نیستند، قصدشان جدی است و واقعاً دنبال یک رابطه واقعیاند. اما با این حال، درست همانجایی که باید ارتباط شروع شود، همهچیز میماند در حد حدس، خیال و سوءتفاهم.
علی از سارینا خوشش آمده. آنها در گروههای دانشگاهی عضو هستند. هر وقت سارینا پیامی در گروه میفرستد، علی تقریباً همیشه اولین نفری است که به آن پاسخ میده. گاهی از صبح تا شب گوشی دستشه که اگه سارینا پیامی فرستاد، سریع واکنش نشان بده؛ ریپلای، ریاکشن، استیکر، هر چیزی که بشه حضورش رو نشان بده.
علی پیش خودش فکر میکنه: «با همین کارها کمکم میفهمه من بهش علاقه دارم... لازم نیست مستقیم چیزی بگم.»
اما علی جرأت این رو نداره که بیرون از گروه، مستقیماً به سارینا پیام بده یا احساسش رو شفافتر کنه. او به همین «حضور دائمی در گروه» دل خوش کرده و مطمئن است که سارینا کموبیش متوجه علاقهاش شده. در گروه دانشگاه، سارینا هیچوقت با علی تند برخورد نکرده؛ نه بیاحترامی کرده، نه واکنش منفی خاصی نشان داده. رفتارش بیشتر شبیه یک بیتفاوتی محترمانه است. اما علی این را هم نشانه مثبت تعبیر میکند: «خب اگه از من بدش میاومد، یه جوری نشون میداد دیگه... پس حتماً براش مهمم.»
ترم اول که تمام میشود، یک روز علی بین حرفهای بچهها میشنود که سارینا با احمد، یکی از همکلاسیها، در حال آشنایی جدی است و با هم قرار میگذارند. اولش فکر میکند شوخی است. بعد که میبیند احمد و سارینا کاملاً راحت کنار هم هستند، انگار دنیا روی سرش آوار میشود. با خودش میگوید: «چطور ممکنه؟ من که از اول ترم حواسم بهش بود... مگه نمیدید؟ مگه نمیفهمید؟»
تا حالا چند نفر مثل علی رو دیدی؟ آیا تا به حال خودت این تجربه رو داشتی؟ آدمهایی که نیتشان شوخی نیست، واقعاً از کسی خوششان آمده و حتی در ذهن خودشان قدمهای زیادی هم برداشتهاند، اما در دنیای واقعی هنوز هیچ ارتباط روشنی شکل نگرفته است. مشکل این آدمها همیشه نیت بد، بیاحساسی یا بازی دادن نیست؛ گاهی فقط بلد نیستند علاقهشان را به شکلی سالم، محترمانه و قابلفهم نشان بدهند. اینجا میخوام درباره همین حرف بزنم؛ اینکه چرا بعضیها با وجود نیت جدی، در شروع ارتباط شکست میخورند و چه چیزی باعث میشود علاقه واقعیشان اصلاً درست دیده نشود.
ببین، قرار نیست از همون اول وقتی یه نفر نظرت رو جلب کرد، با هیجان بپری وسط و بگی: «عالیه! بیا فوراً با هم قرار بذاریم!» این کار هم طرف رو میترسونه، هم اصلاً واقعبینانه نیست. اما از طرف دیگه، اگه واقعاً دلت با یکی باشه و بخوای یه رابطه جدی رو شروع کنی، نمیتونی تا ابد فقط تو سکوت، یه گوشه وایستی و با یه سری پیامهای الکی یا ریاکشنهای پشت سر هم، انتظار داشته باشی طرف بفهمه تو چه خبرته.
مشکل علی دقیقاً همین بود. اون فکر میکرد چون ۲۴ ساعته آنلاینه و به پیامهای سارینا تو گروه اولین نفر پاسخ میده، حتماً سارینا متوجه علاقهاش شده. در حالی که شاید برای سارینا، اینها فقط یه سری رفتار معمولی توی گروه دانشگاه بوده، نه چیز بیشتر.
واقعیت اینه که علاقهای که فقط تو ذهن خودت واضح باشه، به تنهایی کافی نیست. تا وقتی این علاقه از درون تو بیرون نیاد و به شکل یک پیام روشن و محترمانه به طرف مقابل نرسه، ممکنه هیچوقت دیده نشه. لازم نیست از همون اول خیلی سنگین و جدی حرف بزنی یا همهچیز رو یکجا بریزی بیرون، ولی لازم هم نیست انقدر مبهم بمونی که طرف اصلاً نفهمه قصدی داری. کمی شفافیت، کمی نشون دادن اینکه «من فقط یه همگروهی معمولی نیستم» و «برام مهمی، نه فقط به عنوان یه عضو گروه»، میتونه خیلی فرق ایجاد کنه.
چیزی که علی نکرد این بود: او نتونست علاقه واقعیش رو از «حضور در گروه» به «ارتباط واقعی» تبدیل کنه.
علی فقط تماشا کرد. حضور داشت، ریپلای میداد، استیکر میفرستاد، حواسش به سارینا بود، اما هیچوقت واقعاً وارد بازی نشد. بعد که سارینا با یکی دیگه وارد رابطه شد، تنها چیزی که برای خودش ماند، این جمله بود: «اگر قسمت بود، بهم میرسیدیم...»
مشکل دقیقاً همینجاست. وقتی همهچیز را میسپاریم به «قسمت»، «بخت» یا «شانس»، در واقع داریم روی ترس خودمان از بیان احساس، اسم قشنگ میگذاریم. «قسمت» برای خیلیها یعنی: من هیچ ریسکی نکردم، هیچ حرفی نزدم، هیچ قدمی برنداشتم، ولی دلم میخواهد تهش خیال خودم راحت باشد که تقدیر نذاشت، نه ناتوانی من.
اصل ماجرا اینه: اگر کسی برات مهمه و قصدت جدیه، نباید منتظر بمونی دنیا خودش یه جوری همهچیز رو برات راستوریس کنه. لازم نیست بپری وسط و از روز اول همهچیز رو سنگین کنی، اما باید به اندازهای شفاف باشی که اگر روزی اون آدم از کنارت رفت، حداقل بدونی تو کوتاهی نکردی و پشت جمله «اگر قسمت بود...» قایم نشدی.
رابطه واقعی فقط با احساس ساخته نمیشه؛ با شجاعتِ تبدیل کردن این احساس به یک ارتباط روشن شروع میشه.
#رابطه #عشق #خودشناسی #روانشناسی_رابطه
