امید ، نوری که از قلب می تابد

زندگی همیشه آسان نیست. گاهی می‌لغزیم، گاهی خسته می‌شویم، گاهی حس می‌کنیم هیچ چیزی مطابق میل ما پیش نمی‌رود. در این لحظه‌ها، چیزی که ما را نگه می‌دارد، امید است.

امید یعنی باور به طلوع حتی وقتی هنوز شب است. امید یعنی ادامه دادن حتی وقتی دلیل روشنی نمی‌بینی. امید یعنی زنده نگه‌داشتنِ رویاها، حتی وقتی دیگران ناامیدت می‌کنند.

برخلاف تصور عموم، امید داشتن به معنی ساده‌لوح بودن نیست. امید یعنی آگاه بودن از سختی‌ها، اما تصمیم گرفتن برای تسلیم نشدن. امید یعنی نداشتنِ جواب، اما رفتن به دنبال آن. یعنی دیدن نیمه‌پر لیوان، وقتی دیگران فقط تهی بودن را می‌بینند.

در دنیایی که پر از اخبار منفی، ناامیدی و فشارهای روانی است، نگه‌داشتن امید، خودش یک نوع مقاومت است. یک قدرت درونی که اگر تقویتش کنیم، می‌تواند کوه‌ها را جابه‌جا کند.

اگر امروز خسته‌ای، ناامیدی سراغت آمده، یادت باشد که فقط یک تلنگر، یک جمله، یک اتفاق، می‌تونه مسیرت رو عوض کنه.

خودت رو به امید وصل کن. به ایمان، به نور درونت، به قدرتی که هنوز زنده است.

امید رو از درونت بساز، نه از اتفاق‌های بیرونی. چون هرچیزی که از بیرون می‌آید، رفتنی‌ست. اما آن‌چه از درون می‌جوشد، ماندنی‌ست.