پرندگان شکاری مانند شاهین، قرقی، بالابان و طرلان از دیرباز همراهان انسان در شکار بودهاند. هنر تربیت این پرندگان، که در ایران با نام قوشبازی شناخته میشود، ترکیبی از صبر، تجربه و عشق به طبیعت است.
اولین مرحله آموزش، ایجاد اعتماد بین پرنده و مربی است. پرنده باید دست انسان را بهعنوان منبع امنیت و غذا بشناسد. این روند با تغذیه دستی و حضور مداوم کنار پرنده آغاز میشود. پس از آن، آموزش نشستن روی دست و فراخواندن با استفاده از صدای مخصوص یا سوت انجام میگیرد. مربی بهمرور فاصله را افزایش میدهد تا پرنده بیاموزد در هر شرایطی بازگردد.
مرحله بعد، تمرین پرواز و شکار مصنوعی است. در این مرحله از طعمه چرمی یا پرندگان خانگی مانند کبوتر برای شبیهسازی شرایط واقعی استفاده میشود. زمانی که پرنده مهارت کافی پیدا کرد، میتوان او را به شکار طبیعی برد.
نکته مهم در بازداری، حفظ سلامت و احترام به پرنده است. پرنده شکاری هرگز یک حیوان خانگی نیست؛ او شریک شما در شکار است و نیازمند مراقبت دقیق، رژیم غذایی سالم و محیطی آرام میباشد.
امروز در ایران و جهان،فالکونری تنها یک روش شکار نیست، بلکه هنری باستانی و فرهنگی است که علاقهمندان را به طبیعت و آزادی پرندگان نزدیکتر میکند.
