منظور از "در میان ما نیست" فقدان نویسندگان بزرگ در دو سه دهه اخیر در ایران است
خانم فتانه حاج سید جوادی نویسنده بزرگی است. به واسطه نوشتن رمان معروف "بامداد خمار" در ۱۳۷۱. ولی سوال این است که چرا این نویسنده، در حد همان یک رمان باقی ماند. چرا از نوشتن امتناع کرد.
بحث این نیست که الان نویسنده نداریم. هستند کسانی که چیزهایی مینویسند. بحث این است که چرا یک نویسنده بزرگ نوشتن را ادامه نداد و دست از داستان بزرگی که شروع کرده بود برداشت.
نويسندگان قدیمی این شکلی نبودند. آنها پا به پای مردم میآمدند. گاه یکی دو نسل گاه بیشتر. هدایت بوف کور را ۱۳۱۵ منتشر کرد ولی تقریبا تا سال مرگش ۱۳۳۲ همچنان مینوشت. چوبک با او شروع کرد. تا میانه دهه چهل همچنان مینوشت. دو کار آخرش رمان بزرگ و دورانساز تنگسیر و رمان ناتورالیستی سنگ صبور بود. آل احمد از ابتدای ۲۰ تا اواخر عمر در پایان دهه ۴۰ مینوشت. در پایان عمر ناگهان اثری اعجاب انگیز به نام "سنگی بر گوری" نوشت.
این تفاوت نویسندگان قدیم و جدید است. آنهایی که برای چند نسل مینویسند و کسانی که در گام اول توقف میکنند. وقتی از جوادی میپرسند چرا نوشتن را ادامه نداد میگوید ترسیدم داستان های بعدی به خوبی بامداد خمار نباشد. مثل دونده ای که در خط شروع متوقف بشود از ترس نرسیدن به خط پایان یا شکست از رقیبان.
نويسندگان قدیم علاوه بر استعداد، شجاعت نوشتن هم داشتند. آنها از مردم نمیترسیدند. از شکست در بازار نشر و از دست رفتن منافع مادی اثر نمیترسیدند. ملاک برای آنها همراهی با مردم بود .
اگر حاج سید جوادی بود چرا در همان سال ها باقی ماند.
