تنگنا کلمه ای کاملا شایستهِ یک رمان روسی.
ادبیات روس،خشن،بی رحم و بی تعارف درست مثل آب و هوای موسکو.
در این جا نویسندگان تو را به اوج نمی برند که ناگهان زمینه سقوط تو را فراهم کنند بلکه از همان جایی که هستی تو را به پرش وامی دارند،پرش به ته درّه بدون
امید واهی، بدون کمک.
در تاریکی تو با خودت کلنجار می ری و برای بالا رفتن تلاش می کنی و در انتهای مسیر درست همان جایی که داری می رسی دستت را می گیرند و همین که کاملا اطمینان کردی دوباره دستت را رها می کنند تا این بار بیشتر سقوط کنی در تاریکی مطلق که گرفتار شدی به فکر
فرو مب روی ،چهرات و خودت را فراموش می کنی .
حال باید خودت را دوباره از نو ترسیم کنی این جاست که از خودت می پرسی؛
من چه هستم ؟
دیوانه ای که خودش را تبرئه می کند یا عاقلی که
می کوشد دیوانه نماید؟
همه بارها از خودمان پرسیدیم که اگر فلان کار را نمی کردم یا بهتر بگویم اگر او فلان کار را نمی کرد این طور نمی شد هر چند یک آدم سالم مسئولیت تمام تصمیم های خود را گردن می گیرد و بدون در نظر گرفتن گذشته(هرچند این گذشته حال او را شکل داده)به راه خود ادامه می دهد و می گوید حال چه می توان کرد.
ولی بیایید تعارف را کنار بگذاریم همه ما تقریبا این، ای کاش را گفته ایم .
خب حالا که چه؟ فکر کن تمام تقصیر ها را به گردن او انداختی و در گذشته گیر کردی ،می خواهی از او انتقام بگیری آیا انتقام از او تو را آرام می کند ؟
یادت باشد کینه دل را سیاه می کند و در ضمن تو با انتقام گرفتن از او دوبار از خودت انتقام می گیری . خب می گویی چه کنم بنشینم تا طبیعت از او انتقام بگیرد ،تازه اگر انتقام بگیرد و گیریم انتقام هم گرفت دل من آرام می گیرد ؟قطعاً خیر دل من وقتی ارام می گیرد که خودم انتقامم را بگیرم تمامی احساساتی که مرا زجر داده با روح و جان درک کند ،عذاب بکشد ، بپوسد و...
داری تند می ری و حالا سوالی از تو دارم اگر تو همان راه او را دنبال کنی چه فرقی با او داری آیا می توانی در آینه بنگری و خودت را تماشا کنی بدون این که او را در سایه خودت ببینی ؟
روی
