چندی پیش در کامنتهای یکی از پستهایم صحبت از وجود اجنه شد ، از آنجا که قبلا چیزهائی در مورد اجنه شنیده بودم که مستند نبوده ولی میتواند به واقعیت نزدیک باشد، در صدد بر آمدم آنرا به عنوان یک ماجرای غیر مستند بیان کنم و خواهشمندم چنانچه مشتاق صحت و سقم ماجرا هستید خودتان زحمت کشیده تحقیق و راستی آزمائی نمائید.ضمنا با کمال احترام : امکان دارد آموزه های مذهبی ما با این نظر متفاوت و یا مخالف باشد که عذر خواهی نموده و اعلام میدارم ادعائی نداشته و صرفا" بیان شنیده هاست.با تشکر.
شنیده ام که در دوران قبل از ورود اسلام و اعراب به ایران ، ( در جنوب ایران) عده ای از مردم از جامعه طرد شدند یا بهتر بگوئیم : قبیله ای بودند که تحریم شدند و از شهر بیرون رانده شدند و هیچ کس حق کمک و یا معامله با آنها را نداشت.افراد این قبیله در بیابان ها زندگی میکردند و گاهی تا نزدیکی شهرها می آمدند ولی باید مخفی میبودند چون در صورت رویت کشته می شدند لذا شب هنگام و در تاریکی بیرون می آمدند و برای رفع احتیاجاتشان مجبور به دزدی بودند که این سرقتها را از عابران و مسافرانی که شب هنگام در بیابان اطراق داشتند انجام میدادند و سعی داشتند دیده و شناخته نشوند..دوری از شهر و زندگی در بیابان آنها را ژولیده و کثیف نموده بود بطوری که موها و ناخن هایشان بلند شده و کریه المنظر شده بودند..در آن زمان آن قسمت ایران به زبان کردی صحبت میکردند و زن را "ژن" می گفتند . کسانی که در شب هنگام در بیابان با افراد این قبیله روبرو می شدند ، در تاریکی و زیر نور کمرنگ مهتاب تصویر مبهمی را میدیدند که بعدا" هنگام تعریف ماجرا همان تصویر مبهم را شاخ و برگ میدادند و در اندازه و ابعادشان بعضا" اغراق میکردند و چون آنها موی بلند و ژولیده ای داشتند آنها را "ژن" یعنی زن خطاب میکردند و میگفتند "ژن" بود .
با ورود اعراب و اسلام به ایران و نفوذ زبان عربی در ایران ، چون اعراب حرف "ژ" را در دایرۀ لغات خود نداشتند به جای "ژ" از حرف "ج" استفاده میکردند لذا " ژن" را "جن" می گفتند این بود که نام "جن" به افراد آن قبیله اطلاق شد و احتمالا" کسی نمی دانسته که آنهائی که در شب میبینند افراد آن قبیله اند وگرنه میتوانستند آنها را بکشند و همین ناشناس ماندن شان آنها را مرموز و افسانه ای کرده است.
