حس من به ایران و مهاجرت حس دخترک کوچیکیه که اسباب بازی مورد علاقشو بغل کرده و هیچ جوره نمیخواد رهاش کنه، اون اسباب بازی خراب شده و داره با بودنش به دخترک آسیب میزنه اما چون بهش وابستس رهاکردنش هم بهش آسیب میزنه، با رها کردنش باید با خاطراتی ک ازش مونده زندگی کنه دیگه نمیتونه بغلش کنه دیگه نمیتونه خاطرات جدید بسازه، اون اسباب بازی فقط دیگه یادش تو ذهن و یاد دخترک می مونه.
شاید با رها کردنش اسباب بازی های بزرگتر، قشنگتر و بهتری به دست بیاره ولی دخترک فقط اسباب بازی قدیمی خودشو میخواد اون بین عقل و احساس، احساس و انتخاب میکنه دخترک قصه ی ما همیشه با احساساتش تصمیم میگیره و انتخاب میکنه اون همیشه با احساسش میره جلو نه با منطقش و خب با تموم سختیاش راضیه از انتخاباتش.
از عشقی ک با احساس انتخاب شد نه با منطق از انتخابایی که برای با عشقش بودن گرفت از ارتباطاتش با دوستاش و ...
من همیشه حسم درست میگه پس همیشه اولویت با احساساتمه من میدونم رفتن خوبه ولی احساسم میگه موندن بهتره من میدونم بچه دار شدن تو این شرایط درست نیست ولی احساسم میگه همه چیز درست میشه من میدونم رفتن به رشت خوبه و احساسم هم میگه برو تجربه کن و تصمیم بگیر
من همیشه احساساتم درست میگه به من...
من همیشه احساسم درست گفته به من...
