ابر میبارد
آهسته
سنگین
خسته
مثل گریهای دیرهنگام
شاید
بِشویَد
زخمهای کهنه
از دردهای عمیق را
منجی میآید
و سیاهیِ روزگاری
تلختر از هلاهِل را
با خود میبَرد
و از همانجا
از عمقِ همان رنج
نوری کمجان اما صبور
به روشناییِ فردا
راه باز میکند
گیسو
نوشته شده در تاریخ ۴۰۴/۱۰/۱۴
انتشار در تاریخ ۴۰۴/۱۰/۲۵ - ۱۲:۵۰
پن: این شعر عاشقانه است. برای دلِ تنگی که رنجِ صبر خستهاش کرده!
