۱. شعرکاوی
شعرکاوی یعنی:
زیر و رو کردن دفترهای شعر کهن و مدرن برای پیدا کردن چیزی که انتظارمان را میکشد. در سبکهای گوناگون پرسه میزنیم و سراغ از شاعران مختلف میگیریم. دیوان یا دفتر شعری را میگشایم و میخوانیم؛ چیز دندانگیری پیدا نشد؟ تکیه میکنیم به همان جملهی معروف:
«شاید خوشبختی در صفحهی بعدی باشد.»
دنبال چه میگردیم؟
یک خط یا یک بیت شعر. گاهی یک شعر کامل. وقتی کتاب را باز میکنی و میخوانی در خط یا بیتی مکثی میکنی، فکر یا احساسی در تو میگذرد. اینجا باید شروع کنی به نوشتن.
گاهی منطقی مینویسی و گاهی احساسی. خاطرهای یادت میافتد، مینویسی. حتا شاید شعر قرن هشتم را با اشعاری از شاعر امروزی پیوند زدی. و یا شاید همان تکه شعر، شم شاعری را در تو قلقلک بدهد و خود موجب زاییدن شعری از تو شود.
یک فایل ویژه به اسم شعرکاوی در وورد دارم و هر روز برای افزودن مطلبی تازه به من چشمک میزند. مهم نیست فایل وورد دارید یا در دفتر مینویسید، مهم این است آن قطعه شعر (یا شعر کامل) را خودتان بنویسید. کلمه به کلمهاش را اول صفحه بنویسید و سپس یک نفس شروع کنید به نوشتن.
خوراک قطعهنویسی است و پستهای تلگرامی.گاهی زمینهی سراییدن شعری میشود و نوبتی دیگر شاید شما را وسط فلسفهنویسی غرق کند.
چشمتان را حریصتر میکند؛ آنگاه چشمان فرد شعرچران، میبیند قفسههای شعر کتابخانه و کتابفروشیها چقدر جذاب است.
* ۱۰۱ سوژه برای نوشتن بهسبب این سوال ملالانگیزِ همیشگیِ نمیدونم چی بنویسم، گردآوری شده است.
📌مبین عزتی
#یادداشت_روزانه
