پارت دو
*آیا به راحتی نمیتونین کاری را شروع به انجام دادن کنید، و همیشه به دنبال فرصت مناسب برای شروع کارها میگردید؟ و انتظار دارین همه چیز آروم و حاضر باشد تا شما شروع کنید؟
*آیا همیشه از نتیجه کار و عمل خودتون ناراضی هستید و با خودتون میگین میتونست بهتر از این باشه؟ و چیز های کم نمیتونن شمارو راضی کنند؟
*آیا از وارد شدن به یک جمع مخصوصا جمع ناآشنا و یا محیطی اجتماعی هراس دارید؟
*آیا در تصمیم گیری های تان به مشکل برمیخورید؟ و نمیتوانید به راحتی تصمیم بگیرید؟
باید بگم متاسفانه به احتمال زیاد شما یک فرد کمالگرا هستید.
بیشتر ما انسانها از همون اوایل کودکی با مقایسه و ترس و قضاوت های دیگران و مخصوصا خانواده مواجه میشیم. ریشه های کمالگرایی برمیگرده به دوران کودکی و نوجوانی ما؛
اغلب خانواده مارا با نمره هایی که در مدرسه میگرفتیم قضاوت میکردن، برای مثال: وقتی دانش آموزی نمره ۱۹/۵۰ را که نمره بالا و عالی محسوب میشه رو در درسی کسب میکنه در اکثر خانواده ها با این سوال مواجه میشه که پس چه کسی نمره ۲۰ گرفت؟
حتما دفعه بعد سعی کن که تلاشتو بیشتر کنی تا بتونی نمره ۲۰ بگیری.
در واقع خانواده با این کارهای کوچک باعث میشود ناخودآگاه فرد یاد بگیره که برای تحسین شدن و پذیرفته شدن و دریافت محبت و عشق باید همیشه درجا بزنه و تلاش خیلی زیادی بکنه و همینی که هست در نوع خودش کافی نیست و باید حتما بهترین نسخه خودمون باشیم. بیشتر ما مجبور بودیم برای گرفتن تحسین از پدر و مادرمون بهترین باشیم و هرگز اجازه خطا کردن نداشتیم و این روند باعث شد که حتی در بزرگسالی موقعی که خطا میکنیم نمیتونیم خودمونو ببخشیم و حس بدی داریم و هیچوقت از خودمون راضی نیستیم درحالی که هیچ انسانی در کره خاکی کامل نیست و چنین انسان کاملی تا بحال زاده نشده است. همه آدما ضعف و ناتوانی دارند حتی اگر از بیرون اینجور به نظر نرسد .
پس راه حل چیست؟
شروع کنید، همین!
منتظر وقت مناسب برای شروع کردن نباشید با تمام نقص ها و اشتباهات شروع کنید از اشتباه کردن هراس نداشته باشید و برعکس، اتفاقا به خودتان اجازه اشتباه کردن بدهید، جسارت اشتباه کردن را داشته باشید. هیچ انسان موفقی وجود ندارد که تا بحال اشتباه نکرده باشد و هیچ موفقیتی قطعا بدون اشتباه کردن به دست نمی آید.
برای مثال: فرض کنید شما آرزو دارید در آینده نویسنده ای خوب و موفق باشین و یا دوست دارین در وبلاگی شخصی نوشته های خود را ( در هر زمینه ای که باشه) به اشتراک بگذارید؛ در ابتدا هنگامی که شما شروع به نوشتن میکنید، مطمئناً افکار کمال گرایانه به سوی شما هجوم خواهند آورد. افکاری مانند:
مگه کسی وقتشو میذاره که این نوشته ها رو بخونه؟
این نوشته ها بسیار غیر تخصصی و بچگانه نوشته شدن.
این نوشته ها خیلی مبتدیانه نوشته شده اند و در حدی نیستن که بشه آنها رو به اشتراک گذاشت.
نوشته هایم احمقانه به نظر میرسد.
و دقیقا اینجاست که باید به مغز خود بگوییم کافی است، ساکت شو.
و همچنان به کارِتون ( نوشتن ) ادامه بدید؛ با تمام نقص ها و اشتباهاتتان، اصلا به نتیجه فکر نکنید و فقط ادامه بدید و افکار منفی و سمی خودتونو شکست بدین، شما برای شروع کردن نیازی به کامل بودن ندارین بلکه فقط نیاز به استمرار و ادامه دادن دارین.
سپس میتونین نوشته های خودتونو با تمام نقصها و کاستی هایی که داره به اشتراک بگذارید و پس از آن خواهید دید که وضعیت آنگونه که فکر میکردید بد و وحشتناک نشده و تمام ترس ها و قضاوت های منفی و هراسناک فقط در ذهن شما وجود داشته و جوری که انتظار داشتید از آدمها بازخورد منفی نمیگیرید و این روتین ادامه دادن هنگامی که کامل نیستین رو کم کم به زندگی روزمره تان اضافه کنید و پس از مدتی خواهید دید که دارید به سوی معمول گرایی حرکت میکنید و این در نوع خودش عالی هست.
معمول گرایی هرگز به معنی کم خواهی و به کم قانع شدن نیست و نباید این دو را با هم اشتباه گرفت؛ بلکه معمول گرایی به این معنیه که با هرچیز کوچکی که داریم میتونیم خوشحال باشیم و منتظر معجزه های بزرگ الکی نباشیم که فقط بتونیم برای مدتی شاد باشیم.
معمول گرایی به ما آسان گیری و زندگی شاد و سرزندگی رو هدیه میده و کمک میکنه که به خود دوستی و عشق به خود و بخشیدن خودمون برسیم
اینو به یاد داشته باشیم که هیچکسی در این دنیا کامل و بی عیب نیست حتی اَبَر قدرت ترین افراد دنیا، حتی موفق ترین کارآفرینان و تاجران و سرمایه گذاران و بهترین بازیگران و سلبریتی های مشهور دنیا.
همه انها ترس ها و نقطه ضعف های خودشونو دارن و تمام اینها یک امر طبیعیست برای انسانها و نباید وجود آنها مانع موفقیت برای ما باشه.
*
