سخت است !
تنهایی سخت است ! امید دادن سخت است ! جهانی بدون انسانیت سخت است ! از دست دادن نزدیکان ام سخت است ! تلاش بدون فایده سخت است ! لبخند های دروغین سخت است ! نگاه کردن به آینده سخت است !
زندگی ...
نمی توانم بگویم سخت است .
زبانم قاصر است از گفتن اش . پس سکوت پیشه می کنم . سکوتی بیانگر درد . سکوتی بی دلیل :)
فکر می کنم به تمام خاطراتی که ساختم به تمام ناراحتی ها ، شادی ها و غصه هایم و به تمام لحظاتی که فقط خودم بودم و کسی نبود .
به مسخره بازی هایی که انجام میدادم به دل شکستن هام به قهر کردن هام ...
ولی با این حال دلم برای خود واقعیم تنگ شده :)
نمی توانم درمورد زندگی حرف بزنم چون خداوند نعمت هایی به من داده که آن هارا نمیبینم و چشم بسته از کنار ان ها می گذرم.
نعمت هایی که ارزوی هزاران نفر در این دنیای خاکی است .
میدانم به آن کسی که آن بالا دارد من را نگاه می کند مدیونم (بخاطر همه چیز)
بخاطر زندگی ای که بهم داده ! بخاطر امیدی که درونم ساخته ! بخاطر زمان هایی که از تنهایی بیدارم می کرد ! بخاطر اینکه مهمان ام می کرد به یک لیوان لبخند شکلاتی شیرین ! و بازهم بی نهایت بخاطر اینکه...
و اخر سر بخاطر اینکه خودم جا نزدم .
ممنونم که ادامه دادی ♡
شاید هزار نفر باید باید همین یک جمله کوتاه را بهمون میگفتن. اما اگر نگفتن خودت به خودت بگو :)♡
