"تو باش"

گر قلمم ز جوهرِ خود تهی گردد

تو جان و همدمش باش

گر آسمانم از بارانِ مهر خالی شد

تو بارانِ دلش باش

گر شاعر از سرودِ شعر فرو ماند

تو غزل‌سرایِ روحش باش

گر چشمانم ز خرّمی پژمرد

تو پناهِ اشک‌هایش باش

گر مرغکم ز پروازِ رهایی دور افتاد

تو آشیانه‌اش باش

گر روانم از رخسارِ تو دور شد

تو پایانِ جانش باش...