"شکوفه پژمردگان"

...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎

گر ستاره فروزان است؛

دل من همچون شب خروشان است.

گر خورشید تابان است؛

قلب من این چنین سوزان است.

گر این جام جماعت زهرآگین است؛

روزگار آنها چونان ننگین است.

گر واژگان سیاه شان نهان است؛

هان! که زخم ها رویان است.

گر آرزوها نمود پژمردگان است؛

چو بهار فرا رسد ، شکوفه پژمردگان است...

...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎...▪︎