سلام 🙂
این چند وقت خیلی فکر کردم که در مورد چی باید بنویسم ، کلی ایده و فکر داشتم ولی هیچ کدام به نتیجه نمیرسیدن تا دیروز.
رشته ی من مهندسی صنایع غذایی هست . ورودی رشته ی ما خیلی کمه و گروه ورودی ما حدود 13 نفر هستند.
به خاطر همین موضوع با خیلی از ورودی های دیگه کلاس مشترک داریم. یه خواهر و برادر هستن که یه ترم پایین تر از ما هستند. این خواهره با یکی از دوستای من صمیمیه. دیروز با دوستم داشتم صحبت می کردم که گفت :<<این خواهره بهش زنگ زده تا برن بیرون این دوست ما هم قبول کرده و گفته که کجا بریم گفته بریم یه جا قلیون بکشیم.این دوست من هم واقعا بدش میاد و گفته دوست نداره بره همچین جایی و دختره بهش گفته پس تفریح کردن شما ها چجوریه و چه کار می کنید ؟>>
این فکر به مغزم افتاد که چرا یه جوان باید تفریحش قلیون کشیدن باشه و چرا از این سن کم همچین کاراهایی می کنند. رشته ی که در آن درس می خونیم به این نکات اشاره می کند : قلیون کشیدن باعث ایجاد سرطان و تحریک بیماری های ارثی خفته در بدن ما می شود.
به همین دلیل هست که ما در سن و سال های کم شاهد بیماری های زیادی هستیم. نمی گم تنها عامل فقط قلیون هست خیلی چیز های زیادی هست مثل غذا ، نوشیدنی های الکلی ، استرس و اضطراب و.... .
ما در زمانی زندگی نمی کنیم که امکانات یا سواد کافی رو نداشته باشیم، با یه سرچ کوچک کلی اطلاعات می تونیم پیدا کنیم در مورد این موضوع.
ای کاش لحظه ای با خودمون فکر کنیم و راه حلی خوب و صد البته جذاب تر به جای این کار پیدا کنیم ، به جای غرق شدن در دود لحظاتی را در کنار هم بسازیم که وقتی به آن فکر می کنیم لبخند به لب ما بیاورد.
وقتی داشتم اینو می نوشتم یاد یه شعری از سهراب سپهری افتادم:
زندگی ذره كاهیست كه كوهش كردیم زندگی نام نکویی ست كه خارش كردیم زندگی نیست بجز نم نم باران بهار زندگی نیست بجز دیدن یار زندگی نیست بجز عشق بجز حرف محبت به كسی ورنه هر خار و خسی زندگی كرده بسی
