ایران، سرزمین شعر و داستان، همیشه منبع الهام شاعران و ادیبان بزرگ بوده است. حافظ میسراید که «اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را…» و عشق به وطن و زیباییهای آن را در لابهلای سخنش نشان میدهد. فروغ فرخزاد در اشعارش از غرور و سرزندگی این خاک میگوید و نیما یوشیج با زبان نو، زیبایی و عظمت ایران را در شعرهایش جاودانه میکند.
و من نیز، در دل شور و عشق به این خاک، چنین نوشتم:
ای وطن! ای خاک روشن، ای سرود
ای چراغ جان که میبخشی درود
ای وطن! ای سرزمین عاشقان
ای همیشه تکیهگاه بیکران
هر کجایت کوه، چون مردی بلند
هر کجایت دشت، چون شعری ز قند
رودهایت زمزمه، دریاست جان
میزند آواز تو در هر زبان
ما به هم پیوسته چون موج و نسیم
سینههایمان پر از شور قدیم
با تو شادی میدود در هر گذر
با تو غم رنگی ندارد در سحر
ای وطن! ای قصهی شیرین ما
ای شکوه جاودان دیرین ما
و این است ایران؛ سرزمینی که در هر نگاهش تاریخ و فرهنگ میدرخشد، و در هر نفسش امید و افتخار جاری است. مردمانش با دلی پر از عشق و همتی ستودنی، همواره توانستهاند بر سختیها فائق آیند و شکوه کشورشان را حفظ کنند...
🌹امیدوارم حالتون خوب باشه و اگر نیست عالی شید...
✍🏻با افتخار، ارادتمند امیر باباجانی متخلص به افگار
