خانم امیلی دیکنسون شاعر آمریکایی، شعرهای زیبای بسیاری دارد یکیش این است:
من هیچکسم! تو کیستی؟
آیا تو نیز هیچکسی؟
پس اینگونه ما دوتاییم، فاش مکن
زیرا تبعیدمان میکنند
چقدر ملال آور است کسی بودن
چقدر سطحی است مثل قورباغهای
تمام روز یک بند اسم خود را برای لجنزاری ستایشگر، تکرار کردن
این شعر امیلی دیکنسون واقعاً زیباست و نکات عمیقی رو در خودش داره. شعر امیلی دیکنسون، دفاعیهی پرشوری است از ارزش درونی، خودشناسی، و رهایی از بند قضاوت و تأیید جامعه است. در این بند، دیکنسون و خوانندهی (یا هر «هیچکس» دیگر) در یک اتحاد مخفیانه قرار میگیرند. آنها از قید «کسی بودن» رها شدهاند، و این خود یک نعمت است. اما این نعمت، ارزشش را در کتمان مییابد. اگر این «هیچکس بودن» فاش شود، جامعهای که ارزش را در شهرت و برجستگی میبیند، آنها را «تبعید» خواهد کرد. این «تبعید» میتواند به معنای طرد شدن، مورد قضاوت قرار گرفتن، یا از دست دادن همان آرامش باشد.
در جهانی که فریاد کسی بودن گوش فلک را کر کرده، و هر نگاه، محکوم به سنجش «بودن» و نشان دادن است، آیا صدایی آرامتر، اما پرطنینتر وجود ندارد؟ بله، وجود دارد! موهبت «هیچکس بودن».
امیلی دیکنسون، بانوی شاعر خلوتنشین، این را با تمام وجود حس کرد. او در سکوت اتاقش، زیر نور مهتاب، نه به دنبال نام و آوازه، که به دنبال «کسی» گشت که «هیچکس» باشد. نه برای پنهان شدن، که برای رهایی. رهایی از بند انتظارات جامعه، از هیاهوی مبتذل «شناخته شدن»، از «ملال کسی بودن» که چونان قورباغهای، نام خود را پیوسته برای لجنزاری ستایشگر تکرار میکند.
«هیچکس بودن» یعنی شکستن قفس «خود». یعنی یافتن آرامشی عمیق که نیاز به تأیید بیرونی ندارد. یعنی تبدیل شدن به صدایی که در سکوت درون شنیده میشود؛ صدایی که نه برای خود، که برای کشف حقیقت وجود میخواند. این، خود یک انقلاب است؛ یک قیام خاموش علیه شلوغی بیهوده.
وقتی «هیچکس» میشوی، ناگهان چشمهایت باز میشود. میبینی که «کسی بودن»، همان زندان خوشساخت، قفس طلایی است. اما «هیچکس بودن»؟ آن، آغازی است بر پرواز. پروازی به سوی اصالت، به سوی آزادی مطلق، جایی که دیگر نه ترس از تبعید هست و نه لذت سطحی دیده شدن.
بیایید این موهبت را دریابیم. بیایید در سکوت «هیچکس بودن» غرق شویم و معنای واقعی «بودن» را کشف کنیم. این، نه انکار وجود، که اوج شکوفایی آن است.
