سلام برای اولین بار اومدم شروع کنم نوشتن چرا میخوام بنویسم؟ چون نمیتونم بگم حرف هام رو پس مینویسم تا حس بهتری پیدا کنم
در مورد زندگی کار سختی ارامش مینویسم بیشترین دلیلش سرگرمی و اینه فکرم به ی چیزی مشغول بشه چون الان که شروع کردم حس و حال خوبی ندارم
قرار نیست بگم من کی هستم چون دلیل نوشتنم همینه که کسی منو نشناسه و محدودیت های خودم رو کنار بزنم محدودیت هایی مثل تنهایی و درونگرایی
بخوام خودم رو توصیف کنم باید بگم سخته چون خودم نباید این کار رو کنم پس چیز هایی که بقیه بهم گفتن رو میگم:
مادرم بهم میگه تو ی ادم مرموزی. خب درست میگه چون هیچ کس در مورد من چیزی نمیدونه چکار میکنم چی دوست دارم و یا چه حسی دارم؟
اره کسی نمیدونه و قرار نیست بدونه
بقیه منو ی ادم اروم و ساده و خیلی ساکت میبینن که اونم درسته من خیلی ساکتم
کلا زیاد با کسی حرف نمیزنم چون از بچگی تنها بزرگ شدم نه دوستی نه کسی که باهاش حرف بزنم و این نکته هم هست که من تک فرزند بودم
اینجا بخوام نظر خودم هم اضافه کنم باید بگم ی ادم افسرده و خسته از این سختی هایی که توی زندگی میکشه
الان میگم زندگی ساده ای دارم درسته نمیگم سخته چون میتونم باهاش کنار بیام تا حدودی تا کی خوبه؟ نمیدونم کی درست میشه؟ اونم نمیدونم
زندگی سختی هایی داره فقط من سختی نمیکشم همه مردم این حس رو تجربه میکنن
حس های بد زیاد هستن ترس ناامیدی افسردگی ولی باید تحمل کنم و جلو برم
میتونم بگم امید دارم و شاید ی هدف برای زندگی...
اره پس برای تلاش میکنم
فعلا نمیخوام برای اولین بار خیلی چیز بنویسم ولی هر وقت بتونم شروع میکنم به نوشتن.
