این روزا کنترل خشم برام خیلی سخت شده. نه اینکه برم تو سر همه غر بزنم و داد و فریاد راه بندازم. نه. ولی با کوچیکترین جرقه ای احساساتم شعله ور میشن و من نمیدونم باید چیکار کنم. اگه جواب سوالی رو نیاز باشه بیشتر از دو بار تکرار کنم کلافه میشم. برای کارهایی که به خودم قول دادم براشون استمرار به خرج بدم به زور انرژی میذارم، اونم صرفا چون استمرار و دیسیپلین همیشه برام مربی های سختگیرتری از انگیزه بودن. ولی سخته و داره یکم سخت میگذره. دروغ میگم "یکم". خیلی. مجبورم زندگی رو برای بار نمیدونم چندم از اول برنامه ریزی کنم چون "شرایط" اینجوری صدق میکنه. یادمه خونده بودم که اگه آگاه باشی دنیا رو مسخره میبینی و اگه احساسی فکر کنی دنیا برات غم انگیزه. الان تازه میفهمم آگاه شدنی که با احساس همراهه چه مصیبتیه. در برابر این سیل عظیم از خستگی، تناقض، کلافگی و "بسهههه دیگهههه"، دارم سعی میکنم بفهمم تنها چیزی که من فعلا روش کنترل دارم واکنشمه(البته فعلا در همون مرحله ی سعی گرفتار شدم، عملی شدن ممکنه با کمی تاخیر همراه باشه). میتونم واکنش نشون ندم یا مثلا میتونم بند نامریی ایمان رو فعلا سفت تو دستام نگه دارم تا ببینم چی پیش میاد یا اصلا شاید نباید منتظر باشم چی پیش میاد. شایدم اینقدر خستمه که نمیدونم. تشخیص فرق موانع ذهنی با مدل های واقعیش سخت شده و وای من امشب چقدر عجیب مینویسم.
جالبه که بین تمام این صداهای تو ذهنم فقط یه زمزمه میشنوم که البته برخلاف زمزمه بودنش، تاثیر نسبتا زیادی روم داشته.
"شنا، شنا، شنا میکنیم"
اگه بهتون بگم تنها جمله ایه که باعث میشه بلند شم، دست رو چشمام بذارم تا برای مدتی واقعیتارو نبینم و با همون دستی که بند ایمان رو چسبیده قدم بردارم، دروغ نگفتم. البته که منبع اصلی این جمله من نبودم. "دوری" تو انیمیشن "نمو" بوده.
چقدر باهاش حس همدردی میکنم. اون تو اقیانوس گم میشد، من بعضی وقتا تو زندگی پیدا نمیشم.
پ.ن1 : اگه متنی که مینویسم رو از اول بخونم احتمالا 100 بار ویرایشش میکنم و درنهایت منصرف میشم که پستش کنم. پس ورژن raw رو از من پذیرا باشید. این نیمچه غر نیمه شبی رو.
پ.ن2: هر کاری میکنم نمیتونم عکس اضافه کنم! برای همین هم هیچ پستی تصویر نداره. الان اینکه دوریِ نازنین و الگوی این روزهام رو نمیتونم نشونتون بدم هم رومخمه. خودتون اون ماهی آبی بامزه رو تصور میکنین؟ ممنونم.
