خاک انداز که خاک را نمی اندازد نگه میدارد

در دنیای امروز ، گاهی پیش می اید که باید خودت یا کسی را از بین و لای درزهای زمین و دیوار جمع کنی و دوباره از نو بسازی ... این چیز عجیبی دیگر برای این دنیا خصوصا در تاریخ و جغرافیای فعلی نیست ........ ایا باید افسوس بخوریم . حسرت بخوریم و مضطرب شویم ... بله شاید گاهی هم باید افسوس بخوریم و مضطرب و اندوهگین شویم . این هم طبیعی است ...... اما نباید و نباید و نباید در آن فرو برویم . بعنوان یک کوچ ، روزانه با افراد یا سازمانهایی روبرو میشوم که واقعا فقط در ظاهر مانند یک فیزیک طبیعی هستند اما واقعا خرده ریزهایی شده اند که باید از روی زمین و لای در و دیوار جمعشان کرد ... نه از روی بی احترامی بگویم که از روی واقعیت میگویم ... خودمان هم گاه و بیگاه همینطور میشویم وکسی باید بیاد و جمعمان کند .... گاهی از درون میپاشیم و گاهی از بیرون . و گاهر از درون و بیرون ... اما یاد گرفته که یک خاک انداز باشم چه برای خودم چه برای دیگران ... جمع میکنم خودم را و دیگران را اما نه خودم و نه هرگز مراجعم را به بیرون نمیاندازم بلکه از ان خاک گلی میسازم و میدهم به سفالگری و دوباره از ان خاک چیزی میسازم بهتر از قبل ... بیایید تا خاک انداز باشیم برای هم سفالگر باشیم برای هم و سازنده و احیا کننده باشیم برای هم ..... این دنیا در این تاریخ و جغرافیای فعلی بیش از همیشه ما را به هم فرا میخواند