شاعر زرتشت اندیشه

برتو درود گل خوشبوی زیبا معُطرمهرسای پیچک یاس
تو که یاقوت اعلا نشانی کز سرخی آن لب تو‌ پیداست

معدن صدگنج پنهان در درونت پُر از در مُملو ز الماس
تو نابترین آبی رویای احساس یک عالم ازین حس تو شیداس

تو قُوسُ و قَزح نشان هستی،گه فیروزه و گه زُمرد هستی
در حد و وصف و تو کسی نیست.تا بیکران بفدایت کل هستی

ای سجده‌‌گه زیبا صنایی ملایک.پیوند  دهنده در بطن خلایق
تو گلستان فَلک‌نای افلاک.چو بوستان خوشبوی شقایق

تو تکامل خلقت هستی تو پاکترین خلقت زیبای خداوند
در عین لطافت و ظرافت تعظیم کند پیش پای تو دماوند

استوره‌‌ی صبری و صلابت.تو نماد عشقی سپیدار شجاعت
فرهاد با نگاه شیرین تو گست مجنون
دل‌بیستون تیشه سار این حکایت

ای میهن آریایی مام ققنوس تو جهانی که درونت پر از اقیانوس
ای حکمت لامنتهای قاموس.یک جمله جهان از تو ماُنوس

ای شیره‌‌ی جان دلیران.جوشیده از وجود تو چنان سربداران
پاینده از آن توست با پهلوانان
آینده از ماست در ایران

زرتشت اندیشه