عزیز دل محمد!
یکی از بهترین ابزارهای سرگرمی و تربیت انسانی، بازی کردنه.
بازی هم فکر و هوش رو تقویت میکنه، هم قانون باختن و دوباره بلند شدن رو تو آدم تثبیت میکنه، هم روحیهی همکاری رو در عمق وجودمون نهادینه میکنه، هم با به دست آوردن پیروزیهای کوچکتر، پیروزیهای بزرگ رو در تیررَس ما قرار میده.
بازی باعث اتحاد و دوستی بین همبازیها میشه، بطوری که نهایتِ طردِ یک کودک از بین دوستانش اینه که اون رو داخل جمعشون بازی نمیدن.
بازی حتی یکی از دستاویزهای حکومتها برای خالی کردن انرژی و هیجان جامعه در مسیر درسته.
حلیای عزیزم
بیا ما هم بیشتر باهم بازی کنیم...
دور زدن با ماشین و متن عاشقانه و بحث در مورد فلسفهی رابطه قشنگه ولی نمکش همین بازیه.
بزار با دستات بازی کنم. بزار با موهایی که مثل شاخههای بید مجنون روپام ریختن ور برم. دستت رو بنداز لای مو و ریشم و به همشون بزن. دهنت رو باز کن تا انگشتم رو وارد کنم و سعی کن گازش بگیری. منم سعی میکنم قبل گاز گرفتنت دستم رو بیرون بکشم. قلقلکم بده. بزار وقتی کنار همیم، حتی شده به زور قلقلک بخندیم.
بزار تو این بازی به هم یاد بدیم که میشه بازیها دو برنده داشته باشن و هردوطرف، روی سکوی مدال برن.
باهام بازی کن تا افتخارم این بشه که فرصتشو پیدا کردم تو میدون عاشقی هم بازی ❤️تو❤️ باشم.
که ندیدم کسی بهتر از تو بازی رو بلد باشه...
