امروز بعد از مدتها ماکارانی داشتیم؛ ماکارانی که بیشتر از صاحابش ادعای پختگی داشت و به دلیلِ بیظرفیتی؛ شفتهی وارفته شده بود؛ به دیوار پرتاب میکردی تابلوی مینیالیستی میشد.
تکههای مرغ زردچوبهای فاقد نمکی که لابه لای رشتهها خودنمایی میکرد.
قیافه؛ دماغِ جهانگیری. مزه در حدِ یتیمچهی موشِ سر آشپز.
تهدیگیش هم در لولِ دیگری از ماجرا بود؛ تنبلی که تبدیل به معجزه شد.
سیب زمینیهای نگینی را به جای سرخ کردن؛کفِ ماهیتابه پر روغن ریختیم و ماکارانیها را چپاندیم رویش و برای چهل دقیقه روی شعلهی چشمی گذاشتیم مغز پخت شود.
ته دیگی نرم و تردی شد که ارزش داشت آن ماکارانی شفته را بخوری.
بعضی کارها در زندگی هم جوری که دلمان میخواهد پیش نمیرود؛ خسته کننده و ناامید کننده اما شاید در آخرش تهدیگی باشد که همهچیز را جبران کند.
۱۴۰۴/۶/۱۱
