اگر معلم هستی یا علاقه ای به معلمی داری و با وجود حقوق کم هنوز هم برای تربیت، قلبت می تپد. این نوشته واین کانال برای توست. جایی که بعضی تجربه های ریز اما موثر بیان می شود و کار را باب دل در می آورد، آن طور که همیشه تصورش می کردی.
بیاییم از یک معرفی با خود شروع کنم. من حنانه هستم 27 ساله که پنج سالی هست با سمت معاون پرورشی در مدرسه های مختلف از جمله نمونه دولتی، روستایی، پسرانه، دخترانه و... شهرم کار می کنم و در این چندسال متوجه شدم بعضی مسائل و موضوعات برای همکاران تازه ورود یا حتا والدین آسیب زا شده وقادر به حل آن نیستند. به عنوان مثال دلیل لجبازی دانش اموز کلاس هفتمی سرکلاس و حرف گوش نکردنش.
البته که هزاران کتاب منتشر و میلیون ها مقاله در سیویلیکا و نورمگز نوشته شده وخواهد شد ( من هم در این لحظه می نویسم)اما شنیدن کی بود مانند دیدن؟
چرا که اگر تجربه بود حرفی از مسئله نبود واین شد زیربنای این موضوع نوشتنم.هرچند که شاید با خود بگویید:پرورشی؟ دبیر ریاضی یا یک مدیر بهتر نمی تواند تجربیات خود را منتقل کند؟
درست است اما راستش را بخواهید، مدیر من وقتش را ندارد و معلم ریاضی مان هم درگیر تصحیح کردن اوراق امتحانی است. می شود به من آچار فرانسه مدرسه به عنوان یک تربیون تجربه نگری اعتماد کنید ؟ شاید خوشتان آمد و یا توانستید یک موضوع کوچک را حل کنید.
