نمیدونم اسمشو میذاری کارما.....پروردگار....خداوند....کامی ساما...گاد... نیروی علم و ماورای هستی ....یا اصلا...هیچی
همه این دردایی که میکشیم......
کاشته میشه........ریشه میده.............مثل نور یا فرکانس....ذره ذره...اتم به اتم.....
.......هر چی بکاری......بالاخره وقت برداشتش فرا میرسه.....
اشک تو.....درد تو....فریاد تو............همش........
همه و همه........جون میگیره.....
از سابقه نا امید نشو......از تلاشایی که کردیم نشو..........
خون سرخت ریخته شده وسط و روش شرط بسته شده.........
پس یه بار برای همیشه.....
به جون بخر این چالش و مسیر لعنتیو........
تا وقتی دنیا تموم بشه..............
خسته شو.....
له شو....
گریه کن...
ولی نا امید...
نوچ....
تا اخرش برو.....تا ته تهش
قدرت و اشرافیت: گل سرخ از قدیم نماد زیبایی، شأن و نفوذ بوده.
عشقِ آمیخته با خطر: چون سرخ است، هم حسِ عشق میدهد هم خون، تنش و تهدید.
هویتِ مرموز/دوگانه: برای شخصیتهایی مثل موریارتی، گل سرخ میتواند نشانهی ظرافتِ بیرونی و خشونتِ پنهان باشد.
وسوسه و فریب: چیزی زیبا که ممکن است خطرناک هم باشد.
یادمان/امضا: گاهی بهعنوان یک نشانهی نمادین برای حضور، اثر، یا ردپا استفاده میشود.
فال حافظم گرفتم براتون...غزل 382
مزرعِ سبزِ فلک دیدم و داسِ مهِ نو
یادم از کِشتهیِ خویش آمد و هنگامِ دِرو
گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید
گفت با این همه از سابقه، نومید مشو
