آرد رو از یخچال بیرون میزارم و بعد تخم مرغ ها .دنبال شیر میگردم اما تلاش بی فایده است شیر توی یخچال نیست .تصميم میگیرم به جای اون اب استفاده کنم .ویدیو رو پلی میکنم و شروع میکنم به درست کردن کیک .صدای توی ویدیو بعد از تخم مرغ ها یک پیمانه روغن اضافه کنید ،پیمانش یک لیوان فرانسویه .
پیمانه یه وسیله است برای اندازه گیری که توسط تعدادی از ادم ها به توافق رسیده و اون ها پیمان بستن که از این به بعد برای اون کاری که دارن انجام میدن و نیاز به اندازه گیری دارند از این وسیله استفاده کنند .نمیدونم کدوم توی کدوم دورهمی سری، خانوم ها به این نتیجه رسیدن که برای درست کردن کیک ،شیرینی و یا حتی گاهی غذاهاشون از لیوان فرانسوی استفاده کنند اما این تصمیم به نظر تصمیم کاملا درستی بوده .همه با اون موافقن و همه ی غذا ها به لطف اون خوشمزه میشه .یک لیوان فرانسوی حالا در خانه ی هر ایرانی هست .حداقل هر مادر ایرانی .اما متاسفانه برای اندازه گیری درد های یک ایرانی این لیوان فرانسوی کافی نیست .شاید درست کردن یک فرانسوی بشه از این مقیاس استفاده کرد ،" ده پیمانه غم اضافه کنید" و بعد لیوان تپل فرانسوی رو بیاریم و غم ها رو توی ظرف وجود بریزیم .
اما برای ساخت یک ایرانی ،یک لیوان فرانسوی پیمانه ی درستی نیست .شاید حداقل نزدیک هزاران پیمانه نیاز باشه تا این حجم از درد و غم در تمامی عرصه ها توی اون جا بگیره .درد اقتصاد ،درد سیاست، درد فرهنگ و اجتماع .درد یک ایرانی یکی دوتا که نیست .حتی گاهی درد تاریخی میکشیم .درد بلا های که در گذشته سرمون اومده. سر های بریده شده قلب های تکه شده کودکانِ زیر آوار .نه لیوان فرانسوی مناسب نیست .
شروع میکنم به هم زدن تخم مرغ ها تا درست کرمی رنگ بشوند .بعد اب و روغن رو با پیمانه اضاف میکنم ،ارد رو الک میکنم و به نوبت تمامی کار ها رو انجام میدم .کیک رو توی فر می گذارم و منتظر میمونم .انتظار چیزیه که یه ایرانی اونو خوب بلده .انتظار و امید. چون بالاخره روز های خوب باید از راه برسه .
اینطور نیست ؟
