پشت میز پذیرش ایستاده بودیم .من و حمید ،سارا اون ور میز پذیرش نشسته بود و با حمید در رابطه با اتفاق مسخره ی که اون روز افتاده بود حرف میزد . چرخیدم و به در نگاه کردم ،بیمار جدیدی وارد نشد اما همچنان به در چشم دوخته بودم ،پشت اون در یه آسمون تاریک بود با ماهی که اون شب کامل بود البته که ماه رو نمیتونستم ببینم اما میدونستم امشب ماه کامله . به ساعت نگاه کردم چند دقیقه تا دوازده باقی مونده بود .فکر میکنم سر جمع ۵ دقیقه . به حمید گفتم اگه بیمار جدید اومد خبرم کن که برگردم .حمید کاملا مشغول حرف زدن با سارا بود دستی چرخوند و به ادامه ی حرف زدن برگشت . بعد به سمت اتاق استراحت رفتم و توی کیفم دنبال پاکت سیگار و فندکم گشتم .به سمت در پشتی رفتم و از ساختمون بیمارستان خارج شدم .
مکان های زیادی اینجا وجود داره که فراموش کنم کجا هستم و چقدر خسته هستم .هرکسی اینجا مخفیگاه مخصوص به خودشو داره ولی همه یه جای مخصوص برای خودشون دارند ،نمیشه شب ها اینجا کار کنی و یه لحظه نخوای هیچ چیز واقعی نباشه . بیمارستان رو دور زدم و به سمت در اصلی اومدم .بالای سرم رو نگاه کردم و دنبال ماه گشتم و اونجا بود همونطور که باید میبود .به مسیرم ادامه دادم و جلوی در بیمارستان به سمت قسمت غربی بیمارستان رفتم ،بیمارستان ما یه ساختمون عه که دور تا دور اون رو یه حیاط بزرگ فرا گرفته ، حیاط و پارکینگ .اگه وقتی از در اصلی وارد بیمارستان میشی به چپ بپیچی و مستقیم راه بری تا به دیوار ها برسی اونجا میتونی مخفیگاه منو پیدا کنی . پشت ساختمون دیالیز و توی یه سه گوشه ی دوست داشتنی .جای که میتونی بدون حضور هیچ ادمی برای چند دقیقه تنها باشی .تو و آسمون .فقط شب ها میرم اونجا و وقتی میشینم روی زمین و به دیوار تیکه میدم به طور کل تمام زندگیم رو فراموش میکنم .تمام زندگیم محو میشه و من یک انسان بی هویت تبدیل میشم .انسانی که نه گذشته ی داره و نه آینده ی تنها چیزی که داره این لحظه است .به ساعتم نگاه میکنم .دوازده .
سیگار رو روشن میکنم و میزارم دود به بالا پرواز کنه .سیگار نمیکشم و فقط اون رو روشن میکنم و میزارم بسوزه .سیگار میسوزه و زمان میگذره .
