منتظر بودم بیاد، با یک عطر آشنا، با قدم هایی که هر کسی رو وادار به جلو رفتن میکنه. مثل وعده یک حبه قند که به یک بچه میدیم. منتظر بودم بیاد و ببینم همه این درد ها کنار اون آسون میشه. منتظر بودم بیاد تا نوبت من هم بشه تا سهمم و از زندگی بگیرم، به حرکت در بیام و دنیا و زیر و رو کنم. بشم رستم تهمتن، بشم مجنون، بشم حافظ، بشم آشنای همه.
آره خیلی منتظر بودم انقدر که زیر پام علف سبز شد!
دوست داشتم این و بگم اما راستش و بخوای انقدر ها هم لازم نبود منتظر باشم. زود آمد! من الاف نکرد. خیلی زود تکلیفم و مشخص کرد. اینکه با آمدنش یک درد به درد هام اضافه کرد.
این داستان هر روزه، داستان هر لحظه، داستان هر ثانیه ای که منتظری یک کسی یا چیزی یا هر چیزی بیاد و تموم مشکلاتت حل بشه.
واقعیت این هست که اگر هم بیاد درده. آمدنش یک درده، موندنش دو تا، رفتنش سه تا.
آدم ها توی نقش بازی کردن عجیب ماهرن! توی خوشبخت بودن.
واقعا خوشبختی چیه؟ شاید تنها کلمه ای باشه که همیشه فکر می کردم معنیش و می دونم. تمام عمر دنبالش میگردی. هیچ وقت پیداش نمی کنی. شاید چون دردش زیاده!
«اگر زندگیم شبیه سیما، سامان و ... بشه و شبیه اصغر و سکینه نشه خوشبختم.» فکر کنم معنیش همینه. معنی خوشبختی توی این روز ها بیشتر از این نیست. فکر میکنم بزرگترین دروغی باشه که به آدم فروخته شده.
یعنی تا بحال آدم خوشبختی توی دنیا بوده؟! یعنی تا بحال آدمی بوده که نفس بکشه و احساس درد نکنه.
بعید می دونم. هیچ وقت قرار نبود آدم توی زمین خوشبخت بشه!
سلام خوبی؟ بالاخره آمدی. نگاه کن علف های زیر پام چقدر بلند شدن. کجا بودی؟
قبرستون!
واقعاً عاشق یک «مرده شور» شدن هم دنیای خودش و داره. یک عمر می تونید بهم بده و بیراه بگید.
یعنی تا بحال آدم خوشبختی توی دنیا بوده؟!
آره، من هر روز خیلیاشون رو مشت و مال میدم.
منظورم توی این دنیا بود.
اگر توی این دنیا نیستن پس چرا من میشورمشون؟!
چرا فکر میکنی خوشبختن؟
چون بالاخره راضی شدن یک لباس ساده بپوشن و روی زمین بخوابن.
یعنی میگی ما خوشخبت نمی شیم؟!
چرا که نه. بعد از ۱۲۰ سال.
پس تو اینجا چه کاره ای؟
برای مشت و مال دادن.
چرا زیر خاک پنهون میکنن این آدم های خوشبخت رو؟
تا کسی نخواد شبیه بهشون بشه
چرا زندگی میکنیم؟
تا قدر خوشبختی رو بدونیم.
پس درستش اینه: «هیچ وقت قرار نبود آدم روی زمین خوشبخت بشه!»
