شعر خوشا ؛)

« شعر خوشا »

خوشا گرمایی جانی بیدارم کند از خواب

خوشا سودای جانی که قریب آرد صواب

خوشا زخمه کاری که بستر رساند طبیبم را

خوشا زهر هجری که وصال آرد حبیبم را

خوشا اشک چشمی که عیان سازد خون دل را

خوشا مستی جانی که رها سازدمجنون دل را

خوشا نطق مطرب که سراید آوای دل را

خوشا شهد زنبوری که شیرین سازد زبان را

خوشا مرگی که دیده گشاید ز معرفت یار

خوشا دیده ی تاری که داند حکمت شهریار

✍ ۱۴۰۵/۳/۱۰ - ۱۰:۴۵ ملیحه قلی پور