دو همسایه کنار هم باغ داشتند.
یک روز علفهای هرز از باغ همسایه وارد باغ اول شد.
صاحب باغ خواست آنها را بکند.
اما دوستش گفت:
«با همهچیز مدارا کن.
هر گیاهی حق زندگی دارد.»
مرد چیزی نگفت.
چند هفته گذشت.
علفهای هرز بیشتر شدند.
گلها را خفه کردند.
نهالهای جوان را خشک کردند.
کمکم باغ رو به نابودی رفت.
آن روز باغبان پیر محل از راه رسید.
نگاهی به باغ انداخت و گفت:
«مدارا با گلها زیباست؛
اما مدارا با علف هرزی که همهچیز را نابود میکند، مهربانی نیست.»
بعد بیلش را برداشت و علفهای هرز را از ریشه بیرون آورد.
رو به مرد کرد و گفت:
«اگر از ترس قاطع بودن، جلوی نابودی را نگیری،
در واقع خودت به نابودی کمک کردهای.»
صاحب باغ آن روز فهمید که مدارا همیشه فضیلت نیست.
مدارا تا جایی ارزش دارد که کرامت و زندگی دیگران را تهدید نکند.
از آنجا به بعد، سکوت و بیتفاوتی دیگر مهربانی نیست؛
بلکه شریک شدن در ادامهٔ ظلم است.
درس داستان
به همه انسانها باید احترام گذاشت؛
اما هر عقیدهای شایسته احترام نیست.
وقتی یک باور، آزادی، کرامت یا جان انسانها را هدف میگیرد، قاطعانه ایستادن در برابر آن، دفاع از انسانیت است.
#داستان_کوتاه #مدارا #کرامت_انسان #انسانیت #عدالت #آزادی #مسئولیت_پذیری #شجاعت #اخلاق #تفکر_انتقادی
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism
