مجید سالها کارمند یک شرکت بود.
سالها زیر دست مدیرانی کار کرده بود که با تحقیر حرف میزدند.
هر وقت اشتباهی پیش میآمد، جلوی همه سرزنشش میکردند.
بارها با دلِ شکسته از اتاق مدیر بیرون آمده بود.
همیشه با خودش میگفت:
«اگر روزی جای این آدمها باشم، مثل آنها رفتار نمیکنم.»
سالها گذشت.
یک روز همان اتفاق افتاد.
مدیر قبلی رفت و مجید رئیس بخش شد.
حالا تصمیمگیرنده او بود.
هفته اول، یکی از کارمندهای جوان در جلسه اشتباه بزرگی کرد.
گزارش ناقص بود و پروژه به مشکل خورد.
همه منتظر واکنش مجید بودند.
او میتوانست خیلی راحت جلوی همه تحقیرش کند.
میتوانست داد بزند.
میتوانست از قدرتش استفاده کند تا بقیه از او حساب ببرند.
چند لحظه سکوت کرد.
خشم در چهرهاش پیدا بود.
اما ناگهان گذشتهاش را به یاد آورد.
همان روزهایی که خودش با غرورِ لهشده و چشمان خیس از اتاق مدیر بیرون میآمد.
نفس عمیقی کشید و گفت:
«اشتباه شده، اما اینجا جای شکستن آدمها نیست.
بعد از جلسه با هم میشینیم و درستش میکنیم.»
کارمند جوان ماتش برده بود.
بقیه هم ساکت مانده بودند.
آنها چیزی مهمتر از یک تصمیم مدیریتی را دیده بودند.
دیدند که مجید فقط وقتی ضعیف بود آدم خوبی نبود.
حالا که قدرت داشت، باز هم انتخاب کرد ظالم نشود.
آن روز مجید فهمید:
اخلاق واقعی در حرفهای قشنگ معلوم نمیشود.
اخلاق واقعی وقتی معلوم میشود که بتوانی آسیب بزنی، اما نزنی.
درس داستان:
خیلیها وقتی قدرت ندارند مهرباناند.
ارزش واقعی انسان وقتی معلوم میشود که قدرت پیدا کند.
انسانیت یعنی بتوانی انتقام بگیری، اما عدالت را انتخاب کنی.
#داستان_کوتاه #اخلاق #قدرت #انسانیت #کرامت_انسانی #رهبری #رشد_فردی #عدالت #مسئولیت_پذیری #زندگی
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism
