امیر یک گرافیست مستعد بود.
در شبکههای اجتماعی خودش یک قانون داشت:
«به هیچ نظرِ کسی اهمیت نده. کار خودت را بکن.»
ماهها پوستر طراحی میکرد.
فیلتربکها را نمیخواند.
نظر مشتری را نیمبند گوش میداد.
و هر بار میگفت: «من کارم را بلدم.»
تا اینکه یک پروژهٔ بزرگ بهش سپردند.
سه هفته طراحی کرد،
با سلیقهٔ شخصی خودش،
بدون گرفتن بازخورد.
روز تحویل،
مشتری با ناراحتی گفت:
«این اصلاً با هویت برند ما هماهنگ نیست.»
امیر عصبانی شد:
«من حرفهای هستم. نظر شما مهم نیست.»
آن پروژه را ازش گرفتند.
یک ماه بعد، استاد قدیمش بهش زنگ زد:
«امیر، کارت را دیدم. فرم رنگهات خوبه ولی خوانایی کمه.
اگر این بازخورد را جدی بگیری، از ۷۰٪ بیهودهها فاصله میگیری و رشد میکنی.»
امیر خواست بگوید «نظرت مهم نیست»،
اما مکث کرد.
استادش را سالها میشناخت.
آدم دلسوزی بود.
متخصص بود.
بارها بهش ثابت کرده بود که برای رشدش وقت میگذارد.
برای اولین بار،
امیر حرفش را جدی گرفت.
سه ماه بعد،
پروژههایی میگرفت که قبلاً فقط آرزویش را داشت.
آن شب در دفترش نشست و یادداشت کرد:
«نه به همهٔ نظرات اهمیت بده،
اما چشمهای که دلسوزانه میبینند و دقیق میگویند را نادیده نگیر.»
درس کوتاه:
هیچ نظری را نسوزان،
آن را فیلتر کن.
بازخورد متخصصِ دلسوز
آینهای است که رشدت را نشان میدهد.
#بازخورد_سازنده #تفکر_انتقادی #یادگیری_مستمر #رشد_فردی #فیلتر_آگاهانه
اگر این نوع نوشتهها برات الهامبخشه،
در Threads همراهم باش:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism
