امیر هر شب قبل از خواب فقط پنج دقیقه شبکههای اجتماعی را چک میکرد.
اما آن پنج دقیقه تقریباً همیشه تبدیل میشد به نیم ساعت عصبانیت.
یک شب پستی دید با تیتر بزرگ:
«ببین فلانی چه حرف عجیبی زده!»
امیر سریع وارد کامنتها شد.
همه عصبانی بودند.
فحش، بحث، تمسخر.
او هم نوشت:
«این حرف کاملاً احمقانه است!»
چند دقیقه بعد، پست بعدی آمد.
باز هم یک موضوع جنجالی.
باز هم دعوا.
کمکم حالش بد شد. احساس میکرد دنیا پر از آدمهای آزاردهنده و بیمنطق است.
فردای آن روز، دوستش سارا که در حوزه فناوری کار میکرد گفت:
«میدانی چرا بیشتر پستهایی که میبینی اعصابت را خرد میکند؟»
امیر گفت: «چون مردم اینطوریاند؟»
سارا گفت:
«نه. چون الگوریتمها فهمیدهاند وقتی عصبانی میشوی بیشتر میمانی، بیشتر کامنت میگذاری و بیشتر اسکرول میکنی.»
امیر لحظهای سکوت کرد.
یعنی تمام آن پستها که فکر میکرد اتفاقی دیده،
در واقع انتخاب شده بودند تا او را درگیر کنند.
آن شب دوباره گوشی را باز کرد.
اما این بار وقتی یک پست خشمگینکننده دید، لبخند زد و گفت:
«میفهمم چه بازیای است.»
و برای اولین بار اسکرول نکرد.
درس کوتاه:
الگوریتمهای شبکههای اجتماعی بیطرف نیستند؛
آنها محتوایی را بیشتر نشان میدهند که احساسات تند—بهویژه خشم—ایجاد کند،
چون درگیری بیشتر یعنی توجه بیشتر.
آگاهی از این موضوع، اولین قدم برای اسیر نشدن در این چرخه است.
#سواد_رسانه #الگوریتم #آگاهی_دیجیتال #مدیریت_توجه #شبکه_های_اجتماعی
اگر این نوع نوشتهها برات الهامبخشه،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism
