رضا سالها دوست صمیمیِ کامران بود.
کامران همیشه یک مشکل ثابت داشت: دیر رسیدن، ولخرجی، تصمیمهای عجولانه. هر بار هم بعد از شکست میگفت: «بدشانسیه.»
رضا بارها کنارش نشست، حساب و کتابش را مرتب کرد، برايش برنامه نوشت، حتی همراهش رفت دنبال کار.
اما چند هفته بعد، همه چیز برمیگشت سرِ نقطهٔ اول.
یک شب که کامران دوباره از اخراج شدنش مینالید، رضا آرام گفت:
«تا وقتی خودت نخواهی تغییر کنی، هیچ نصیحتی معجزه نمیکنه.»
کامران ناراحت شد. گفت: «یعنی کمکم نمیکنی؟»
رضا جواب داد:
«من میتونم چراغ باشم، راه رو نشون بدم؛ اما نمیتونم به زور راهت ببرم.»
مدتی فاصله افتاد.
چند ماه بعد، کامران بعد از یک شکست سنگین، خودش سراغ رضا آمد. این بار نه برای شکایت، بلکه برای یاد گرفتن.
رضا فهمیده بود:
بعضی آدمها باید هزینهٔ اشتباهاتشان را کامل لمس کنند تا تصمیم به تغییر بگیرند.
او دیگر انرژیاش را صرف کشیدنِ کسی که مقاومت میکند نکرد.
فقط وقتی کمک کرد که ارادهای واقعی دید.
درس کوتاه:
نصیحت برای گوشِ بسته هدر میرود؛ تو میتوانی راه را روشن کنی، اما قدم برداشتن انتخابِ خودِ آدمهاست.
#مسئولیت_فردی #تغییر #مرزبندی #رشد #بلوغ
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism
