از خدا خواستم فردایی دگر
پس بدو بستم امیدی دگر
در نهانم آرزوها کاشتم
من به فردایی دگر چشم داشتم
چونکه خود را اینچنین پنداشتم
سوختم از آنچه دیروز داشتم
من گسستم آنچه بد میداشتم
پاره کردم، جور دیگر بافتم
ساختم من بار دیگر راه خود
از درون توده افکار خود
در درون خویش دریا ساختم
سنگ ها را در کَفَش انداختم
از شکست ها پلکانی ساختم
بازوانم را قوی تر ساختم
خوب میدانم که فردای کنون
مثل امروز است، قدرش را بدون
مهدی صارمی نژاد
