نکته: برای درک بهتر مفاهیم این شعر و آشنایی با احوالات این عارف بزرگ، پیشنهاد میکنم عبارت «موفق بن حمدالله قونوی» را در گوگل جستجو کنید تا به منابع اصلی و کامل دسترسی پیدا کنید.
سبک شعر: عصیان (کج)
چو غنچه بِشکُفد، عُمرِ جهان آغاز آید،
به کندو نگردد، عسل از او تقطیر آید.
نه پروانه بپَرَد، نه پَر ز شاخه فُرو افتد،
به پیوندِ نخستین، خبرِ سوم تعبیر آید.
به پایان نرسیده، به آخر رَسد این حال،
که مَرگ از عدم، ندایِ انتها تفسیر آید.
ز پشه به پروانه، رهایی طلبیدم،
که سودایِ جنون، ز هر سو تأثیر آید.
موفق نشدم، گر که دل از عسل سیر گردید،
ز شیرینیِ وصلش، سخنِ پیوند تأثیر آید.
به آخر رسیدهام، اگرچه عُمر نپایید،
ز کندو گذشتن، ره به سویِ پایان تعبیر آید.
《 موفق بن حمدالله قونوی 》
