«آنگاه که بهار آمد
و من به دنیا نباشم
گلها به آیین هر سال شکوفا خواهند شد.
سرسبزی درختان از بهار پیشین کمتر نخواهد بود.
پرندگان مانند هر بهار آواز خواهند خواند.
حقیقت نیازی به من ندارد.»
شعر بهار از فرناندو پسوا
شاعر پرتغالی قرن بیستم
ترجمه شعر از رامین جهانبَگلو
برگرفته از کتاب «قاشق چای خوری» هوشنگ مرادی کرمانی
