امانکده ای به نام شب

شب، حرم امنیست برای داغ دیده گانِ طریق عشق!

شبها می شود اشک ریخت، می شود نجوا نمود، لیکن هر دو بی صدا تا پرده یِ سکوت دریده نشود!

شب، امانکده ایست رایگان بی هیچ هزینه ای! همین که به آن وارد شوی، شروع به دیدن خودت می کنی از نمایی نزدیک! همان نمایی که روزها بسیار دور از دسترس می نماید و از روبرو شدن با آن می پرهیزی! شب از راه می رسد با آیینه ای تمام قد که خود تو را به تو بنمایاند!

شب، مأمنِ همان مجرمیست که حالا مظلوم و بی پناه به آن پناه آورده و دیگر آرام می گیرد که تعقیب و گریز متوقف شده است!

شب، مسلخِ نقاب هاست و محلّی ست برای کالبد شکافیِ تمام احساسات، و دیری نمی پاید که بالاخره به خودت جوابی می دهی تا آرام گیری، درست مثل بیهوشی بعد از عمل جراحی، خوابت می برد و اندکی از غصّه هایت کاسته می شود بلکه برای ستیز با بلایا، این بار با چشمی کشف کننده یِ حکمت و صید کننده یِ اندیشه هایی بدیع، از جای برخیزی و صبحی دگرگونه داشته باشی!

شب، تکیه گاه محکمی ست که تو از همهمه یِ پوچ روز بیاسایی و رودِ پرخروش معرفتی ست تا با چشمی باز بخوابی ولیک "بیدار" شوی!

#فرشته_سنگیان