عهدی با کاغذ

قلم او مدتیست که مشغول کندوکاو در گلویش است و در جستجوی تمام واژه هاییست که او در تمام عمر، در گنجینه ای به شکل بغض، پنهان از همگان نگاه داشته است! ارزش آن واژه ها کمتر از مروارید نیست!بهای هر یک از آنها سکوت و اندوهی طویل بوده! حالا این قلمش است تا آنجا که می شود؛ می کوشد تا لقمه های راز را با خود به سفره ی خواندنی ها بیاورد! جراحت حاصل از سالها مخفی داشتن آنهمه واژه، راه گلویش را به درد می آورد! زیرا قلم با کاغذ عهد بسته بود تا واژه های نابی را برایش به سوغات ببرد و حال امیدوارانه تلاش می کرد تا با مشقت بسیار، تحفه های پنهانی را بر دوش بکشید تا آنها را با دل و جان به کاغذ ارمغان بخشد! کاغذ نیز با دیدن این گنجینه ی پربار؛ دیگر بر خود می بالید که از این پس این اوست که حامل آن واژگان گشته و رسالتش هم اینست که آنها را به دوستداران راز تقدیم نماید! آری! قلم و کاغذ، محرم و غمخوار و همدلی نزدیک از برای او شده بودند! حالا بهجت و سرور، وجودش را فرا گرفته بود و از شدت سبکبالی و تهی شدن گلویش از بغض های انباشته شده؛ از چشمانش اشک شادی جاری می شد!

#فرشته_سنگیان

ی می شد!