غریبی در جهان

می دانی چرا گفت:

«خود

غریبی در جهان چون شمس نیست!»؟

از آن روی که دیدگان شمس، از هستی نه آن می دید که دیگران می دیدند! و او تنها بود، آنگونه که تنهایی اش جز به محرمی پر نمی شد! پس بدینروی به جانب مولانا رفت و خلوت آن دو مصفا گردید به انوار معرفت!

تا بدانجا که مولانا خلعت دیرینه ی فقاهت برمی کند و جامه ی سماع می پوشد!

هم‌صحبت طفلان کوی می گردد و در کوی و بازار، بی محابا بر گرد یار می چرخد و از قیود می رهد!

چنان بی سر و بی پا به دور شمس می گردد که همگان دل نگران می شوند که چه بر سر مفتی ما آمده کاینچنین آشفته گشته است! غافل از آنکه وی مدار وجودی خویش را پیدا نموده و قرار است روزگاری تحفه ای گرانسنگ به جهانیان عرضه نماید.

اگرچه تاریک دلان، بسیار بیازردند مرادش را تا بدانجای که شمس از آن دیار برفت؛ لیکن به اهتمام و اصرار پسر خلفش دوباره شمس را رویت نمود و او چه فرخ طالع بود و نیک پی که در ره حقیقت پای نهاد! آن هم نه تنها به دلیل سالها پیمودن مسیر طریقت و شریعت؛ بلکه به سبب داشتن یک دل ولی شناس!

آسمان وجودش، شمس را یافت و بر دورش گشت و با قلبی گشوده معارف را دریافت نمود و از آنها فرش زیبایی بافت به نام مثنوی معنوی و بر زمین گسترانید و عاشقانه به لامکان پرگشود!

#فرشته_سنگیان