آثار نویان ریحانی بازتابی از جهان ذهنی پیچیده و چندلایهی او هستند؛ آثاری که هرکدام در یک فضای متفاوت شکل گرفتهاند، اما در نهایت همگی به یک نقطه مشترک میرسند: انسان، احساس و تنهایی.
«زاغ زار» یکی از مهمترین پروژههای ادبی اوست؛ داستانی بلند که همزمان ساختاری فیلمنامهای نیز دارد. نگارش این اثر در سال ۱۳۹۹ آغاز شد و پس از پنج سال تلاش مداوم، در سال ۱۴۰۴ به پایان رسید. «زاغ زار» روایتی تیره، نمادین و پرکشش از درونیترین لایههای ذهن انسان است؛ جایی که مرز واقعیت و ذهنیت مدام در هم میشکنند و روایت به شکلی سینمایی و تصویرمحور پیش میرود. این اثر را میتوان یکی از جدیترین تجربههای روایی نویان در حوزه داستان و تصویر دانست.
در نقطهای کاملاً متفاوت، مجموعه داستان «ابرهای تپلوی پشمکی» قرار دارد؛ اثری طنازانه، لطیف و خیالانگیز که برای مخاطب نوجوان نوشته شده است. این مجموعه با زبانی ساده اما هوشمندانه، دنیایی پر از رنگ، شوخی و خیال میسازد؛ جایی که مفاهیم انسانی در قالب روایتهای سبک و دلنشین به مخاطب منتقل میشوند. این اثر نشاندهندهی وجهی روشنتر و بازیگوشتر از قلم نویان ریحانی است.
در سوی دیگر طیف آثار او، کتاب «آه روح او» قرار دارد؛ یک «فراکتاب» متفاوت که بیش از آنکه صرفاً روایت باشد، تجربهای احساسی و درونی است. این اثر به شکلی عمیق به مفاهیم عشق، دلتنگی و لایههای پنهان احساس انسانی میپردازد و مرز میان متن، ذهن و احساس را از بین میبرد. «آه روح او» را میتوان یکی از شخصیترین و در عین حال فلسفیترین آثار ریحانی دانست؛ کتابی که مخاطب را به درون خودش هل میدهد، نه فقط به درون داستان.
در مجموع، آثار نویان ریحانی نشان میدهند که او صرفاً یک نویسنده نیست، بلکه در حال ساختن یک جهان روایی مستقل است؛ جهانی که در آن، هر اثر بخشی از یک نقشه بزرگتر از احساس و اندیشه را کامل میکند.
