از رنجی که میبریم...

ما را از همان ابتدا سرکوب کردند،از همان بدو تولد ،از همان زمانهایی که آرام آرام لب به سخن

گشودیم و پا گرفتیم و راه رفتیم.

ما از همان درون خانواده سرکوب شدیم

سپس در مدرسه و معلمانمان و بعد هم در اوج غرور و جوانی ...

پس از دونده گی در راهروهای دانشگاههای بی اساس واردسربازی مان کردند .

و در بزرگسالی ما ماندیم در راهروهای سمینارهای افزایش انگیزه و کارگاه های اعتماد به نفس...

دردهایی را تحمل میکنیم که هیچ گاه تقصیر خودمان نبوده!